Furor

W spektaklu pracuję z autobiograficznymi wątkami dotyczącymi nadwagi i odwagi. Interesuje mnie kobiece ciało wypchnięte kulturowo poza to, co dozwolone i atrakcyjne. Takie, jak moje własne i takie, jak wielu osób na świecie. Wydaje się, że żyjemy już w ciałolubnej rzeczywistości, jednak normy szczupłości, zwłaszcza dla kobiecego ciała dyktowane są bez ustanku.  Wierzę w to, że prywatne jest polityczne. W eksploracji silnie osobistego tematu i uniknięciu niezdrowej dawki scenicznego ekshibicjonizmu pomoże mi moje performatywne, bezkompromisowe alter ego, Marianna Furor. Jej nazwisko nawiązuje zarówno do furor poeticus, jak i do furii, frustracji, którą Marianna wyraża na scenie. Ale też do furory, którą chce zrobić. Jest grubą raperką. Melorecytuje, rymuje, klasyków cytuje: im więcej jej jest, tym mniej, choć bardziej to czuje niż wie. Swoją obecnością Furor stara się przede wszystkim wychodzić z własnej sfery komfortu i zajmować należną jej przestrzeń (taking up space), zachęcając do tego innych. Oznacza to odnajdywanie w sobie siły, by czuć się ok – taką, takim, takie, jaką, jakie, jakim jesteś.