Lesbian Sunset

To miał być zupełnie inny spektakl. Zrodził się z potrzeby uwspólnienia lesbijskiego doświadczenia, zdefiniowanego przez narrację kulturowego braku. Zwłaszcza w kraju, który nie przeżył swojej rewolucji seksualnej, a pierwsza parada równości odbyła się tu dopiero w 2001 roku. Jak odnaleźć i zrozumieć swoją tożsamość, kiedy brakuje wzorców i punktów odniesienia? Kiedy, niemieszczące się w normatywnych ramach, opisy kobiecego pożądania były w kulturze właściwie nieobecne? Jak to jest czuć się częścią brakującego kawałka historii? 

​„Historycy domagają się od queerowych historii miłosnych dowodów jakich nigdy nie żądają od związków heteroseksualnych. Dopóki nikt nie był obecny w tym samym pomieszczeniu, gdy dwie kobiety uprawiały seks, nie ma powodu by ujmować w zapisie historycznym, że były lesbijkami.”
Jenn Shapland

Chciałyśmy wypełnić tę lukę własnymi fantazjami o wymazanej przeszłości queerowych kobiet. Aż tu nagle niespodziewane odkrycie – Mielno 87’, podobno pierwszy nieoficjalny zjazd lesbijek w Polsce! Tylko jedna znaleziona wzmianka, krótkie wspomnienie umieszczone po latach na portalu Kobiety Kobietom. Niewiele danych, brak informacji w archiwach. To był nasz brakujący kawałek. 

Grupom społecznie niewidzialnym odbiera się prawo do historii, tak jakby wspólnota przeszłych i teraźniejszych doświadczeń stanowiła zagrożenie. Mamy nieustannie przedstawiać dowody na swoje istnienie, które w obliczu systemowego wykluczenia, wciąż okazują się niewystarczające. Zapraszamy do archiwum zamazanych wspomnień, zapomnianych opowieści i długo trzymanych sekretów lub /jak kto woli/ bezwstydnego dojrzewania, seksualnej eksploracji, realizacji pożądania, w sytuacji kiedy dziewczyny zakochują się w dziewczynach.