FOR MEN

Jeśli coś ci w życiu nie idzie i wpadasz pyskiem w błoto, to musisz być jak dzik: pchać to błoto ryjem do przodu.

[Cytat zaczerpnięty z memów, przypisywany Mariuszowi Pudzianowskiemu]

Bohater, pod nadzorem asystentki Mirandy, poddaje się treningowi męskości. Cel – stać się rasowym samcem mężczyzny. Takim który, ma takie coś, że jak stoisz naprzeciwko niego, to czujesz, że stoisz naprzeciwko mężczyzny, a on nawet nic nie robi (oddycha tylko i się patrzy). Po drodze ciało zaczyna zdradzać własną historię. W końcu pęka i wypuszcza esencję – niewymazywalną łączność między przeszłością a teraźniejszością.

FOR MEN dotyka różnych odcieni kulturowej męskości – od reklamowych klisz po codzienne rytuały, od uścisku dłoni po mimikę. Spektakl odsłania mechanizmy, w których męskość staje się rolą do odegrania, zestawem gestów i reakcji, a jednocześnie polem walki z prawdą, którą niesie ciało. To opowieść o tym, jak konstruuje się wizerunek „prawdziwego faceta”, i o tym, co wymyka się spod kontroli, gdy próbuje się go utrzymać.