Lezbianke

W języku jidysz przez długi czas nieobecne było słowo, które nazywało by lesbijkę. Jako pierwsza słowo lezbianke w 1984 roku wprowadziła
Irenę Klepfisz, amerykańska poetka i tłumaczka. W jej wierszu „Etleche werter ojf mame loszn" („Kilka słów w języku matki") znajduje się „di
lezbianke" określona jako „ta, która ma współlokatorkę". To między innymi koncepcja "współlokatorki" jako kamuflażu lesbijskiego związku jest dla tego wydarzenia impulsem do odsłonięcia perspektywy, której wiele osób nie widzi, bądź widzieć nie chce. W oparciu o badania
herstoryczne i archiwalne materiały dotyczące artystek z kręgu awangardowej łódzkiej grupy Jung Jidysz, Kowańska tworzy performans, który
przywraca pamięć o kobietach-twórczyniach, ich queerowych relacjach i zapomnianych głosach. Jednocześnie umieszcza narrację koncertu
we współczesności, mierząc się z krajobrazem, w którym queerowe istnienia bywają systematycznie pomijane, relacje intymne – niewidzialne czy unieważniane. Spektakl łączy formę „spoken poetry" (poezji mówionej), muzykę elektroniczną oraz materiały wizualne inspirowane twórczością Diny Matus, Idy Brauner oraz Rahel Lipstein. Artystka ujawnia doświadczenie wykluczenia, konfrontując je z siłą pamięci i ekspresji artystycznej. To performans-gest: odzyskiwania tożsamości, dumy i widzialności.